Schandelijke toestanden ”sociale” dienst Groningen.

Ingezonden ervaring (2016) — gepubliceerd op naam van de inzender.

Allereerst even voorstellen, mijn naam is Sjors, ben inmiddels 24 jaar en werkzaam geweest sinds mijn 14e in verschillende functies maar voornamelijk de detailhandel.
Als jong kind ben ik nog beoordeelt (of veroordeelt) door de Cito toets, hier kwam uit dat ik het VMBO moest gaan volgen omdat ik klaarblijkelijk destijds nog niet zo ver was ontwikkeld als anderen. Vijf jaar van mijn leven heb ik daar verspilt om uiteindelijk alsnog zonder diploma van school te vertrekken, mijn aanwezigheid aldaar werd niet op prijs gesteld maar op mijn werk wel, en zoals pubers wel vaker doen maken we domme beslissingen. Zo ben ik van school afgegaan en heb mij volledig op mijn werk gericht. Dit verliep prima tot ik een jaar of 20 was en zodoende dus ”te oud” om nog langer werkzaam te zijn in de detailhandel.
Sindsdien heb ik nog wat andere functies vervult maar zit ik inmiddels al geruim een jaar in de bijstand.

De manier waarop ik en anderen behandeld wordt door de aldaar aanwezige ambtenaren is echter het één en ander op aan te merken.
Zo wordt ik ten eerste bejegend als een klaploper die niks liever doet dan de hele dag op de bank liggen en gratis geld op te strijken, verder van de waarheid kan men niet zitten. Nu valt daar nog mee te leven en snap ik heel goed dat ze nogal streng zijn, is prima en doet mij verder niks.
Echter word er glashard tegen mij gezegd dat ik geen baan zou kunnen krijgen omdat ik volgens de ambtenaar in kwestie lelijk zou zijn, (ik solliciteer overigens niet naar functie van fotomodel) tevens zou ik mijn haar moeten laten groeien omdat ik anders zo agressief uit mijn ogen zou kijken.
Hoewel ik volgens anderen altijd verzorgd voor de dag kom, zou ik volgens deze ambtenaren mij anders (lees jonger) moeten kleden dan dat ik nu doe. Tevens heb ik met de sollicitatieplicht te maken, hier voldoe ik iedere maand weer ruim aan maar de vacatures waar ik op reageer zouden niet goed zijn want ik zou zelf moeten weten dat ik te oud ben om nog in winkels te werken (hier heb ik verreweg de meeste ervaring) en zodoende zou het dus mijn schuld zijn dat werkgevers aan leeftijdsdiscriminatie doen.
Ondertussen wordt ik als een ping-pong bal van de een naar de andere ambtenaar gestuurd maar geen één helpt mij ook maar enigszins verder.

Drie ”re-integratiecoaches” zijn inmiddels met mij bezig en op één sollicitatie gesprek na die overigens voor niks was gezien de werkgever mensen zocht met een rijbewijs, en ik deze niet heb, levert het niks op.. Zodoende zat ik ook daar met het schaamrood op de kaken en een schuldgevoel naar de toch al drukke werkgever voor het verdoen van zijn tijd
De denigrerende opmerkingen gaan van kwaad tot erger, en bovenstaand is slechts een greep van wat ik te horen krijg, inmiddels zit ik er helemaal door heen en begin ik zelfs een flinke depressie te ontwikkelen.
Op het moment van schrijven ben ik net teruggekeerd van weer zo’n compleet nutteloos gesprek waar ik alweer ronduit beledigd ben maar geen stap dichterbij werk.
Nu ben ik zelf nogal een stug/hard ingesteld persoon dus het feit dat ik de term depressie voor mijzelf in de mond moet nemen walg ik van.
Echter ben ik nu wel teneinde raad en weet ik persoonlijk niet wie of wat ik moet inschakelen om uit deze situatie te komen, Het enige wat ik kan bedenken is de bijstand opzeggen en dan op een niet nader te noemen manier aan mijn geld te komen, tenslotte leef ik liever met het idee dat de politie ieder moment voor mij kan komen dan dat, ik dit nog langer moet meemaken.
Vanzelfsprekend is dit niet wat ik wens, het voldoen aan stereotypes die toch al over mensen als ik bestaan is niet mijn bedoeling.
Een gesprek met de betreffende ambtenaren aangaan heb ik al geprobeerd, zij wassen hun handen in onschuld en beweren dat dit de gebruikelijke gang van zaken is want het zijn maar ”tips” die ze mij geven.
Ik voel mij compleet machteloos en heb op ’t moment van schrijven geen idee waar ik heen moet met mijn verhaal.

Aldus mijn ervaring in de bijstand, bij deze wens ik één ieder dan ook veel succes op de arbeidsmarkt gezien ik geen mens deze ervaring zou toewensen.